शुचीयति शुच्य्

शुच्

शुच् f. [शुच्-क्विप् टाप् वा]
Grief, sorrow, afflication, distress; विकलकरणः पांडुच्छायः शुचा परिदुर्बलः U. 3. 22; कामं जीवति मे नाथ इति सा विजहौ शुचं R. 12. 75, 8. 72; Me. 88, Ś 4. 18.

---

शुच् I 1 P. (शोचति)
1 To be sorry, grieve for, bewall, mourn; अरोदीद्रावणोऽशोचीन्मोहं चाशिश्रियत्परं Bk. 15. 71; 21. 6; Bg. 16. 5.
2 To regret, repent. −II. 4 U. (शु- च्यति-ते)
1 To be sorry or afflicted.
2 To be wet.
3 To shine.
4 To be pure or clean.
5 To decay; become fetid.
6 To brighten, illuminate.
7 To burn, consume.

---