वाचस्पत्यम्
बा(वा)ह || प्रयत्ने भ्वादि० आत्म० अक० सेट् । बा(वा)हते अबा(वा)हिष्ट । ऋदित् चङि न ह्रस्वः अबबाहत् त ।
वाचस्पत्यम्
बाह || पुंस्त्री बाहु + पृषो० । नाहुशब्दार्थे रमानाथः ।
शब्दकल्पद्रुमः
बाहः || पुं, (बाहुरेव । पृषोदरादित्वात् साधुः ।)
बाहुः । इत्यमरटीकायां रमा- नाथः ॥ (यथाह उज्ज्वलदत्तः । १ । १८ । “अकारान्तोऽपि बाहशब्दो भुजवाचकः । यथा च । बाहोऽश्वभुजयोः पुमानिति दामो- दरः । टाववन्तोप्ययं । बाहुर्बाहा भुजाभुजः । सुबाहा इति वासवदत्तायां सुबन्धुश्लेषः ॥”)