वाचस्पत्यम्
मुखवासन || पु० मुखं वासयति वासि ल्यु । १ मुखसौरभ- कारके गन्धे । २ तद्वति त्रि० अमरः ।
शब्दकल्पद्रुमः
मुखवासनः || पुं, (मुखं वासयतीति । वस् + णिच् + ल्युः ।)
मुखसद्गन्धकारकद्रव्यम् । तत्- पर्य्यायः । आमोदी २ । इत्यमरः । १ । ५ । ११ ॥ द्वे मुखवासनवटिकादौ आमोदयुक्तः कर्पूरादि- रामोदी इन् । मुखं वासयति मुखवासनः नन्द्यादित्वादनः । नानाद्रव्यरचित एकैकश एव वा कर्पूरादिभिर्मुखोपयोग्यमुखवासनवटि- रामोदीति सर्व्वस्वम् । शुभवासन इति पाठे शुभं मनोहरं वासनं वासो यस्य केशादेः स आमीदीत्याहुरितिसुभूतिः । क्षीरस्वामिना तु समाकर्षादिचतुष्टयेन इष्टगन्धादिचतुष्टयेन च पर्य्यायद्वयमाख्यातम् । शब्दार्णवे तु । “कस्तूरिकायामामोदः कर्पूरे मुखवासनः । बकुले स्यात् परिमलश्चम्पके सुरभिस्तथा । गन्धा द्बिषष्टिरप्येते गुणिवृत्तौ त्रिलिङ्गका ॥” इति भरतः ॥