भास्वत् (वि०) [ भास्+मतुप्, मस्य वः]
चमकीला, चमकदार द्युतिमान्, देदीप्यमान्–कु० १।२, ६।६०, पुं०1. सूर्य–भास्वानुदेष्यति हसिष्यति पङ्कजालिः –सुभा०, रघु० १६।४४2. प्रकाश, कान्ति, आभा3. नायक, ~ती सूर्य की नगरी ।