भी (जुहो० पर० बिभेति, भीत)
1. डरना, भय खाना, भयभीत होना–मृत्योर्विभेषि किं बाल, न स भीतं विमुंचति
1. रावणाद्विभ्यतीं भृशम्–भट्टि०. ८।७०, शि० ३।४५
2. आतुर या उत्कंठित होना (आ०)–प्रेर० (भाययति) डराना,–कुंचिकयैनं भाययति–सिद्धा० (भापयते, भीषयते.) डराना, त्रास देना, संत्रस्त करना –मुंडो भापयते–सिद्धा०, स्तनितेन भीषयित्वा धाराहस्तैः परामृशसि–मृच्छ० ५।२८ ।
भी (स्त्री०) [ भी+क्विप्]
भय, डर, आतंक, संत्रास, त्रास, ‘अभीः’ 'निर्भय'–रघु० १५।८, वपुष्मान् वीतभीर्वाग्मी दूतो राज्ञः प्रशस्यते– मनु० ७।६४ ।