संस्कृत-शब्दकोशः

वीजिन् वीज्य

वीज्

वीज्
i (भ्वा० आ० वीजते) जाना ।
ii (चुरा० उभ० वीजयति-ते) पंखा करना, पंखा करके ठंडा करना –खं वीज्यते मणिमयैरिव तालवृन्तैः –मृच्छ० ५।१३, कु० २।४२,
अभि–, उप–, परि–
पंखा करना –ऋतु० ३।४, श० ३ ।



Correction: