शिशिर (वि०) [शश् +किरच्–नि]
ठंडा, शीतल, सर्द जमा हुआ–कुरु यदुनन्दनचन्दनशिशिरतरेण करेण पयोधरे–गीत० १२, रघु० ९।५९, १४।३, १६।४९,
~रः, ~रम्
1. ओस, तुषार या पाला–पद्मानां शिशिराद्भयम्, जातां मन्ये शिशिरमथितां पद्मिनी वान्यरूपाम् –मेघ० ८३
2. जाड़े का मौसम, (माघ और फाल्गुन की) सर्दी–कण्ठेषु स्खलितं गतेऽपि शिशिरे पुस्कोकिलानां रुतम् –श० ६।३
3. ठंडक, शीतलता ।
समस्त पद
~अंशुः, ~करः, ~किरणः, ~दीधितिः, ~रश्मिः
चन्द्रमा –बुध इव शिशिरांशो:–विक्रम० ५।२१, शिशिरकिरणकान्तं वासरान्तेऽभिसार्य– शि० ११।२१, शिशिरदीधितिना रजन्यः –ऋतु० ३।२,
~अत्ययः, ~अपगमः
जाड़े का अन्त, वसन्त ऋतु –स्वहस्तलूनः शिशिरात्ययस्य (पुष्पोच्चयः)–कु० ३।६१, उपहितं शिशिरापगमश्रिया –रघु० ९।३१,
~कालः, ~समयः
जाड़े की ऋतु,
~घ्नः
अग्निका विशेषण ।