रङ्घस् रचन

रङ्घ्

रङ्घ् I. 1 U. (रंघति-ते)
1 To go.
2 To go quickly, hasten; द्वारं ररंघतुर्या- म्यं Bk. 14. 15. −II. 10 U. (रंघयति-ते)
1 To shine.
2 To speak.

---