संस्कृत-शब्दकोशः

रम्भोक रम्य

रम्भ्

रभि शब्दे


गणः- भ्वादिः
कर्मकः-अकर्मकः
इट्-सेट्
पदम्-आत्मनेपदम्
कर्तरि लटि- रम्भते

अर्थ−
१. शब्द गर्नु, आवाज निकाल्नु ।
परि-
१. आलिङ्गन गर्नु, अङ्कमाल गर्नु, गला मिलाउनु ।

कृदन्तरूपमाला

  • 1“रभि शब्दे” 2 ‘रेभृ शब्दे’ इत्यस्य दुर्गसम्मतः पाठ एवमिति क्षीरतरङ्गिणीतो ज्ञायते।
  • रम्भकः-म्भिका, रम्भकः-म्भिका, रिरम्भिषकः-षिका, रारम्भकः-म्भिका;
  • रम्भिता-त्री, रम्भयिता-त्री, रिरम्भिषिता-त्री, रारम्भिता-त्री;
  • इतीमानि रूपाणि भौवादिककुण्ठतिवत् 3 ज्ञेयानि।
  • 4 करम्भः।
  • 5 प्ररम्भणम्।
  • 6

प्रासङ्गिक्यः

  • ↑ (१३७९)
  • ↑ (१-भ्वादिः-३८५। अक। सेट्। आत्म।)
  • ↑ (२०९)
  • ↑ ६। केन जलेन रम्भ्यते = मिश्रीक्रियते इति करम्भः = दधिसक्तवः। ‘अकर्तरि च कारके --’ (३-३-१९) इति घञ्। धातूनामनेकार्थत्वात् मिश्रीकरणार्थेऽत्र वृत्तिः। ‘ज्योत्स्नाकरम्भमुदरम्भरयश्चकोराः।।’ इति मुरारिः (अनर्घराघवे २-८३)।
  • ↑ आ। ‘प्रचीभ्यरेफैः पशवोऽम्भसां निधिप्ररम्भणस्तम्भिभिरागता व्रजम्।’ धा। का। १-५०।
  • ↑ [पृष्ठम्११०४+ २९]



Correction: