संस्कृत-शब्दकोशः

विजुल विजृम्भा

विजृम्भण

विजृम्भणम् (नपुंसकलिङ्ग)


निष्पत्ति− वि + जृभि (गात्रविनामे) - भावे "ल्युट्" (३-३-११५)
प्रयोग− "वनेषु सायन्तनमल्लिकानां विजृम्भणोद्गन्धिषु कुड्मलेषु"
उल्लेख− रघु० १६-४७

अर्थ−
१. हाइ/मुख बाउने क्रिया,
२. कुनै वस्तुको मुख उघार्नु,
३. हाइ गर्नु,
४. धनुको ताँदो तान्नु,
५. आँखीभौ खुम्चाउनु,
६. फैलावट,
७. विहार गर्नु,
८. कोपिला लाग्नु ।



Correction: