संस्कृत-शब्दकोशः

विष्कलन विष्किरण

विष्किर

विष्किरः (पुंलिङ्ग)


निष्पत्ति− वि + कॄ (विक्षेपे) - "कः" (३-१-१३५) । सुडागमः (६-१-१५०) । षत्वम् (८-३-७०)
व्युत्पत्ति− विकिरति
प्रयोग− "छायापस्किरमाणविष्किरमुखव्याकृष्टकीटत्वचः"
उल्लेख− उ० रा० २-९

अर्थ−
१. खोस्ने र खाने जातिका चरा, जस्तै - पोथी बट्टाई, लाभेचरो, बट्टाई, सेतो तित्रो, भँगेरो, कुखुरा आदि चराहरू,
२. नङ्ग्राले कोतर्ने, खोस्रने वा छितार्ने क्रिया,
३. सर्पविशेष,
४. कुखुरो ।

“वर्त्तकाववर्तीरकपिञ्जलकतित्तिराः ॥
कुलिङ्गकुक्कुटाद्याश्च विष्किरा समुदाहृताः ॥”

(अभिनवनिघण्टु) ।



Correction: