शुक्तिमान् (पुंलिङ्ग)
अर्थ−
१. सात कुलपर्वतहरूमध्येको एक पर्वत । यो सबै ठाउँमा छ भन्ने ठोस प्रमाण छैन, तर केही विद्वान्हरूको मतमा नेपालको दक्षिण भागको, हिमालयको एक सहायक पर्वतश्रेणीलाई शुक्तिमान् पर्वत भनिन्छ,
२. भारतको मध्यप्रदेशको राटागढनगरदेखि बिहारको डालमापर्वतसम्म फैलेको जुन विन्ध्याचलको दक्षिणबाट फैलेको छ यसलाई शुक्तिपर्वत भनिन्छ । यसबाट काशिका, शुक्तिमती मन्दगा, कुमारी आदि नदीहरू निस्केका छन् । (शुक्तिमत्) ।