संस्कृत-शब्दकोशः

श्विता श्वित्य

श्वित्

श्विता वर्णे


गणः- भ्वादिः
कर्मकः-अकर्मकः
इट्-सेट्
पदम्-आत्मनेपदम्
कर्तरि लटि- श्वेतते

अर्थ−
१. सेतो हुनु, शुभ्र हुनु ।

कृदन्तरूपमाला

  • 1“श्विता वर्णे” 2 ‘-- शौक्ल्ये’ इत्येव वोपदेवः।
  • सर्वाण्यपि रूपाणि भौवादिकक्ष्वेदतिवत् 3 बोध्यानि।
  • श्वेतः, 4 श्वित्रम्, श्वितित्वा-श्वेतित्वा इति विशेषः।

प्रासङ्गिक्यः

  • (१८०४)
  • (१-भ्वादिः-७४२। अक। सेट्। आत्म।)
  • (३२६)
  • ६। औणादिके (द। उ। ८-३१) रक्प्रत्यये रूपमेवम्। श्वित्रम् = व्याधिविशेषः।



Correction: