संस्कृत-शब्दकोशः

भयालु भरट

भर

भर (वि०) [ भृ+अच्]


धारण करने वाला, देने वाला, भरणपोषण करने वाला आदि,
~र:
1. बोझा, भार, वजन–खुरत्रये भरं कृत्वा –पंच० १, "अपने तीन खुरों पर ही अपने आपको सहारा देने वाला", फलभरपरिणामश्यामजम्बू–आदि–उत्तर० २।२०, भरव्यथा–मुद्रा० २।१८
2. बड़ी संख्या, बड़ा परिमाण, संग्रह, समुच्चय–धत्ते भरं कुसुमपत्रफलावलीनाम् –भामि० १।९४,५४, शि० ९।४७
3. प्रकाय, राशि
4. आधिक्य–निर्व्यूढसौहृदभरेति गुणोज्ज्वलेति–मा० ६।१७,शोभाभरैः संभृता:–भामि० १।१०३, कोपभरेण –गीत० ३।७ तोल की एक विशेष माप ।


भरः .[भृ+अप्]


पराक्रम, श्रेष्ठता, प्रमुखता –न खलु वयसा जात्यैवायं स्वकार्यसहो भरः – वि० ५।१८ ।

परिशिष्ट



Correction: