मञ्जु (वि०) [मञ्ज्+उन्]
प्रिय, सुन्दर, मनोहर मधुर, सुखद, रुचिकर, आकर्षक–स्खलदसमञ्जसमञ्जुजल्पितं ते (स्मरामि),उत्तर० ४।४, अयिदलदरविन्द स्यन्दमानं मरन्दं तव किमपि लिहन्तो मञ्जु गुञ्जन्तु भङ्गा:–भामि० १।५, तन्मञ्जुमन्दहसितं श्वसितानि तानि–२।५ ।
समस्त पद
~केशिन्
(पुं०) कृष्ण का विशेषण,
~गमन
(वि०) सुन्दर गति वाला,
(–ना)
1. हंसिनी
2. राजहंस,
~गर्तः
नेपाल देश का नाम,
~गिर्
(वि०) मधुर स्वर वाला–एते मञ्जुगिरः शुकः–काव्या० २।९,
~गुञ्जः
प्यारी गूंज,
~घोष
(वि०) मधुर स्वर बोलने वाला,
~नाशी
1. सुन्दर स्त्री
2. दुर्गा का विशेषण
3. इन्द्र की पत्नी शची का विशेषण,
~पाठकः
तोता,
~प्राणः
ब्रह्मा का विशेषण,
~भाषिन्, ~वाच्
(वि०) मधुर बोलने वाला – गिरमनुवदति शुकस्ते मजुवाक् पञ्जरस्थः–रघु० ५।७४, १२।३९–वक्त्र (वि०) सुन्दर मुख वाला, मनोहर,
~स्वन, ~स्वर
(वि०) मीठे स्वर वाला ।