मुद् (स्त्री०) [मुद् + (भावे) क्विप्]
हर्ष, आनंद, प्रसन्नता, खुशी, संतोष –पितुर्मुदं तेन ततान सोऽर्भक: –रघु० ३।२५, अश्नन् पुरो हरितको मुदमादधानः –शि० ५।५८, १।२३, विषादे कर्तव्ये विदधति जडाः प्रत्युत मुदम् –भर्तृ० ३।२५; द्विपरण मुदा –गीत० ११, कि० ५।२५, रघु० ७।३० ।
मुद्
i (चुरा० उभ० मोदयति–ते)
1. मिलाना,
2. स्वच्छ करना, निर्मल करना ।
ii (भ्वा० आ० मोदते, प्रेर०. मोदयति–ते, इच्छा० मुमुदिषते या मुमोदिषते) हर्ष मनाना, प्रसन्न होना, हृष्ट या आनन्दित होना – यक्ष्ये दास्यामि मोदिष्य इत्यज्ञानविमोहिताः – भग० १६।१५, मनु० २।२३२, २९१, भट्टि० १५।९६,
अनु–
अनुमोदन करना, मंजूरी देना, अनुमति देना, स्वीकृति देना, –रघु० १४।४३,
आ–
1. प्रसन्न या हर्षित होना, हर्ष मनाना
2. सुगंधित होना, (प्रेर०) सुगंधित करना, सुवासित करना, –परिमलैरामोदयन्ती दिशः भामि० १।५६,
प्र–
अत्यंत प्रसन्न होना बहुत खुश होना, –रघु० ६।८६, मा० ५।२३।