शुचा (स्त्री०) [शुच्+ टाप्]
रंज, शोक, कष्ट, दुःख–विकलकरणः पाण्डुच्छायः शुचा परिदुर्बल: –उत्तर० ३।२२, कामं जीवति मे नाथ इति सा विजहौ शुचम्–रघु० १२।७५, ८।७२, मेघ० ८८, श० ४।१८ ।