मक्ष् मखस्यु

मख

मख a. [मख् संज्ञायां घ]
Ved.
1 A dorable, fit to be worshipped with oblations.
2 Lively, active, cheer ful.
−खः A sacrificial rite; अकिं- चनत्वं मखजं व्यनक्ति R. 5. 16; Ms. 4. 24; R. 3. 39.
−Comp.
−अशभाज् m. a god. −अग्निः, −अनलः sacrificial fire.
−असुहृद् m. an epithet of Śiva.
−क्रिया a sacrificial rite.
−त्रातृ m. an epithet of Rāma.
−द्विष् m. a demon, a Rākṣasa; R. 11. 27; 3. 45; U. 5. 4.
−द्वेषिन् m. an epithet of Śiva.
−हन् n. an epithet 1. of Indra. −2. of Śiva.

---