मू मूकिमन्

मूक

मूक a. [मू-कक्]
1 Dumb, silent, mute, speechless: मूकं कराति वाचालंः मूकांडजं (काननं) Ku. 3. 42; सखामयं वीक्ष्य विषादमूकां Gīt. 7; मूकीभूतघं- टास्वरास्वंतः पुरदोलासु K. 97; मूकीभूत- वीणा K. 132.
2 Poor, miserable, wretched.
−कः A mute; मौनान्मूकः H. 2. 26 v. l.; Ms. 7. 149.
2 A poor or miserable man
3 A fish.
−Comp.
−अंबा a form of Durgā.
−भावः silence, muteness, dumb. ness (also मूकता −त्वं in this sense).

---