विष्व विष्वणन

विष्वच्

विष्वच् a. (Nom. sing. m. विष्वङ्; f. विषूची, n. विष्वक्)
1 Going or being everywhere, all-pervading; विष्वङ्मोहः स्थगयति कथं मंद- भाग्यः करोमि U. 3. 38, Māl. 9. 20.
2 Separating into parts.
3 Different.
4 Alternately. (विष्वक् is used adverbially in the sense of ‘everywhere, on all sides, all around’; Ki. 14. 59; Pt. 2. 2; Māl. 5. 4, 9. 25).
−Comp.
−सेनः (विष्वक्से- नः or विष्वक्षेणः) an epithet of Viṣṇu; साम्यमाप कमलासखविष्वक्सेनसेवितयुगां- तपयोधेः Śi. 10. 55; विष्वक्सेनः स्वतनु- मविशत्सर्वलोकप्रतिष्ठां R. 15. 103. ºप्रिया N. of Lakṣmī.

---