संस्कृत-शब्दकोशः

व्यावृत् व्यावृत्ति

व्यावृत्त

व्यावृत्त p. p.
1 Turned a way from, withdrawn from; व्यावृत्ता यत्परस्वेभ्यः श्रुतौ तस्करता स्थिता R. 1. 27; V. 1. 8.
2 Separated from, singled out.
3 (a) Excluded, set aside; different from; अयमर्थोऽस्माद् व्यावृत्तः Tarka K. (b) Not being found or existing in, absent from (frequently used in phil. in this sense); धूमो जलहदादेर्व्यावृत्तः Tarka K.; Mu. 5. 10.
4 Revolved, turned round.
5 Encompassed, surrounded.
6 Desisting, ceased from; Ku. 2. 35.
7 Split asunder.
−Comp.
−गति a. desisting from any course of action.



Correction: