श्रमिन् श्रम्भ्

श्रम्

श्रम् 4 P. (श्राम्यति, श्रांत)
1 To exert oneself, take pains, toil, labour.
2 To perform austerities, mortify the body (by acts of penance); कियच्चिरं श्राम्यसि गौरि Ku. 5. 50.
3 To be wearied or fatigued, be exhausted; रतिश्रांता शेते रजानिरमणी गाढमुरमि K. P. 10; Śi. 14. 38; Bk. 14. 110.
4 To be afflicted or distressed; यो वृं- दानि त्वरयति पथि श्राम्यतां प्रोषितानां Me. 99. −Caus. (श्र श्रा-मयति-ते) To cause to be fatigued &c.

---