संस्कृत-शब्दकोशः

बाहुचाप बाहुत्र

बाहुज

बाहुजः (पुंलिङ्ग)


निष्पत्ति− जनी (प्रादुर्भावे) "डः" (३-२-९७, ९८ वा)
व्युत्पत्ति− बाहुभ्यां परमात्मनः भुजाभ्यां बाह्वोर्वा जायते
प्रयोग− "बाहू राजन्यः कृतः"
उल्लेख− श्रुतिः

अर्थ−
१. क्षत्रिय/क्षेत्री,
२. सुगा ।



Correction: