संस्कृत-शब्दकोशः

मुनिहत मुनीश

मुनीन्द्र

मुनीन्द्रः (पुंलिङ्ग)


व्युत्पत्ति− मुनीनां योगिनामिन्द्रः श्रेष्ठः
प्रयोग− "उद्धृत्य मेघैस्तत एव तोयमर्थं मुनीन्द्रैरिव सम्प्रणीताः"
उल्लेख− माघ० ३-७५

अर्थ−
१. बुद्ध भगवान्,
२. श्रेष्ठमुनि,
३. दानवविशेष ।



Correction: