संस्कृत-शब्दकोशः

रञ्जक रञ्जनक

रञ्जन

रञ्जनम् (नपुंसकलिङ्ग)


निष्पत्ति− रञ्ज (रागे) - भावे "ल्युट्" (३-३-११५)
प्रयोग− "यथा प्रह्लादनाच्चन्द्रः प्रतापात्तपनो यथा । तथैव सोऽभूदन्वर्थो राजा प्रकृतिरञ्जनात् ॥"
उल्लेख− रघु० ४-१२

अर्थ−
१. रङ्गाउनु,
२. रङ्ग,
३. पित्त,
४. रक्तचन्दन,
५. रङ्ग बनाइने वस्तु,
६. मुज (घाँस),
७. सुन,
८. जाइफल,
९. सिन्दूरे रूख,
१०, गानविद्याका दश गुणहरूमध्ये एक, जसमा वेणु, वीणा र पुरुषको स्वर एकसाथ मिलेर अभिन्न ध्वनि निस्कन्छ,
११. हिङ्गुल ।



Correction: