संस्कृत-शब्दकोशः

रत्नकीर्ति रत्नकेतु

रत्नकूट

रत्नकूटः (पुंलिङ्ग)


अर्थ−
१. पर्वतविशेष,
२. एक बोधिसत्त्व ।



Correction: