संस्कृत-शब्दकोशः

विवस्वत् विवाक

विवह

विवहः (पुंलिङ्ग)


निष्पत्ति− वि + वह (प्रापणे) - "अच्" (३-१-१३४)
व्युत्पत्ति− विवहति
विस्तार− "आअवाहो विवहश्चैव प्रवहश्च समीरणः । परावहः संवहश्च उद्वहश्च महाबलः । तथा परिवहः श्रीमान्"

अर्थ−
१. अग्निका सातजिब्रामध्ये एक,
२. सातवायुमध्ये पाँचौं वायु जसले रुखो भावले वेगसाथ वहँदै रूख भाँच्ने, उखेल्ने गर्छ जससँग मिल्दा प्रलयकालीन मेघको वलाहक नाम हुन गयो जसको प्रवाह भयानक उत्पात गर्ने हुन्छ, जो आफ्नो साथ मेघहरूको घटा लिएर बहन्छ । (नारदपुराण) ।



Correction: