शास्ति
शास्त्रकार
शास्त्र
शास्त्रम् (नपुंसकलिङ्ग)
निष्पत्ति− शासु (अनुशिष्टौ) - "ष्ट्रन्" (उ० ४-१५८)
व्युत्पत्ति− शिष्यते अनेन । शास्ति त्रायते चेति शास्त्रम् इति वा ।
विस्तार− "ऋग्यजुःसामाथर्वा च भारतं पञ्चरात्रकम् । मूलरामायणं चैव शास्त्रमित्यभिधीयते ॥" - स्कान्द०
अर्थ−
१. सर्वसाधारणको हितको लागि नियम बताउने धार्मिक ग्रन्थ,
२. कुनै विषयको सम्पूर्ण ज्ञान जुन क्रमैसँग एक ठाउँमा गराइएको हुन्छ,
३. आज्ञा/आदेश,
४. धर्मको उपदेश,
५. धर्मशास्त्र ।