शुषी शुष्क

शुष्

शुष शोषणे

---

गणः- दिवादिः
कर्मकः-अकर्मकः
इट्-अनिट्
पदम्-परस्मैपदम्
कर्तरि लटि- शुष्यति

अर्थ−
१. शुष्क हुनु, सुक्नु ।

कृदन्तरूपमाला

• ¹“शुष शोषणे” ² शोषकः-षिका, शोषकः-षिका, शुशुक्षकः-क्षिका, शोशुषकः-षिका;
• शोष्टा-ष्ट्री, शोषयिता-त्री, शुशुक्षिता-त्री, शोशुषिता-त्री;
• इत्यादिकानि रूपाणि सर्वाण्यपि दैवादिकतुष्यतिवत् ³ ऊह्यानि।
• ⁴ शुष्कः, शुष्कवान्, ⁵ आतपशुष्कः, ⁶ ऊर्ध्वशोषं ⁷ शुष्यति, ⁸ शुष्कम्, ⁹ शुष्णम्, ¹⁰ शुष्मं, शुष्मा-बर्हिः, ¹¹ शुषिंरम्, इत्यादिकानि रूपाणि अधिंकान्येत्रेति विशेषः।

प्रासङ्गिक्यः

• ↑ (१७४३)
• ↑ (४-दिवादिः-११८३। सक। अनि। पर।)
• ↑ (७५८)
• ↑ १। ‘शुषः कः’ (८-२-५१) इति निष्ठातकारस्य ककारः।
• ↑ २। ‘सिद्धशुष्कपक्वबन्धैश्च’ (२-१-४१) इति सप्तमीसमासः।
• ↑ ३। ‘ऊद्र्ध्वे शुषिपूरोः’ (३-४-४४) इत्यूर्ध्वे कर्तरि णमुल्प्रत्यये रूपमेवम्। ऊद्र्ध्व शुष्यतीत्यर्थः। ‘कषादिषु यथाविध्यनुप्रयोगः’ (३-४-४६) इति णमुल्प्रयोजकस्यैव धातोरनुप्रयोगः।
• ↑ आ। ‘प्रबोधकालात् त्रिदशेन्द्रशत्रोः प्रागूर्ध्वशोषं परिशोप्यमाणः।’ भ। का। ११-४०
• ↑ ४। शुष्यतीत्यर्थे औणादिके (द। उ। ३-३९) कप्रत्यये रूपमेवम्। शुष्कम् = निर्मासम्।
• ↑ ५। औणादिकः (द। उ। ५-४४) नप्रत्ययः, किच्च भवति। शुष्णम् = शनुदकम्।
• ↑ ६। औणादिके (द। उ। ७-३०) मन्प्रत्यये रूपमेवम्। शोषयति शुष्यते वा भयादि- भिरिति शुष्मम्। ‘शुष्मं तेजसि सूर्ये ना’ इति मेदिनी।
• ↑ ७। औणादिके (द। उ। ८-२६) किरच्प्रत्यये रूपमेवम्। शुषिरम् = शुष्कम्। ‘--कुहरं शुषिरं विवरं बिलम्’ इत्यमरः।

---