शौरसेनी
शौरितल
शौरि
शौरिः (पुंलिङ्ग)
निष्पत्ति− "इञ्" (४-१-९५)
व्युत्पत्ति− शूरस्य अपत्यम्
प्रयोग− १) "कालनेमिनिहा शौरिः शूरः जनेश्वरः" । २) "ध्वजाग्रधामा ददृशेऽथ शौरेः सङ्क्रान्तमूर्तिर्मणिमेदिनीषु"
उल्लेख− वि० स०, माघ० ३-२३
विस्तार− "शौरिनाम्ना स्थितः शौरिः उत्पलावर्तके शुभे" - निरुक्तिः ।
अर्थ−
१. विष्णु,
२. कृष्ण,
३. बलराम,
४. वसुदेव,
५. शनैश्चर ।