संस्कृत-शब्दकोशः

श्रविष्ठासूनु श्रव्यकाव्य

श्रव्य

श्रव्य (विशेषण)


निष्पत्ति− श्रु (श्रवणे) - "यत्" (३-१-९७)
व्युत्पत्ति− श्रोतुं योग्यम्
प्रयोग− "दृश्यश्रव्यत्वभेदेन पुनः काव्यं द्विधा मतम्"
उल्लेख− सा० द० ६

अर्थ−
१. सुन्नयोग्य,
२. सुन्न सकिने ।



Correction: