संस्कृत-शब्दकोशः

मन्त्रित मन्त्र्

मन्त्रिन्

मन्त्रिन् (पुं०) [ मन्त्र+णिनि]


मन्त्री, सलाहकार, राजा का मन्त्री रघु० ८।१७. मनु० ८।१७ ।
समस्त पद
~धुर
(वि०) मंत्रालय के भार को संभालने में समर्थ,
~पतिः, ~प्रधानः, ~प्रमुखः, ~मुख्यः, ~वरः, ~श्रेष्ठः
प्रधान मन्त्री, मुख्यमंत्री,
~प्रकाण्ड
श्रेष्ठ या प्रमुख मन्त्री,
~श्रोत्रियः
वेदों में निष्णात मन्त्री ।



Correction: