मन्त्रिता मन्त्र्

मन्त्रिन्

मन्त्रिन् a. [मंत्रयते मंत्र् णिनि]
1 Wise, clever in counsel.
2 Familiar with sacred texts or spells.
3 Ved Eloquent. −m.
1 A minister, coun sellor, a king's minister; R. 8. 17. Ms. 8. 1.
2 A conjurer, an enchanter.
−Comp.
−धुर a. able to bear the burden of a minister's office. −पतिः, −प्रधानः −प्रमुखः, −मुख्यः, वरः, −श्रेष्ठः the prime minister, premier. −प्रकां- डः an excellent or eminent minister.
−श्रोत्रयः a minister conversant with the Vedas.

---