संस्कृत-शब्दकोशः

म्लुञ्च् म्लेच्छित

म्लेच्छ

म्लेच्छः [म्लेच्छ्+घञ्]


1. असभ्य, अनार्य (जो संस्कृत भाषा न बोलता हो, जो हिन्दू या आर्य पद्धतियों का पालन न करता हो), विदेशी,–ग्राह्या म्लेच्छप्रसिद्धिस्तु विरोधादर्शने सति–जै० न्या०, म्लेच्छान् मूर्छयते – या –म्लेच्छनिवहनिधन कलयसि करवालम् –गीत० १
2. जाति से बहिष्कृत, नीच मनुष्य, बौधायन 'म्लेच्छ' शब्द की परिभाषा देता है –गोमांसखादको यस्तु विरुद्धं बहु भाषते, सर्वाचारविहीनश्च म्लेच्छ इत्यभिधीयते
3. पापी, दुष्ट पुरुष,
~च्छम्
ताँबा ।
समस्त पद
~आख्यम्
तांवा,
~आशः
गेहूँ
~आस्यम्, ~मुखम्
तांबा
~कन्दः
लहसुन,
~जातिः
(स्त्री०) असभ्य, जंगली (बर्बर) जाति, पहाड़ी, बर्बर,
~देशः,
~मण्डलम्
वह देश जहाँ अनार्य लोग (बर्बर) रहते हों, विदेश या असभ्य देश –मनु० २।२३,
~भाषा
विदेशी भाषा,
~भोजनः
गेहूँ,
(–नम्)
जौ,
~वाच्
(वि०) बर्बर जाति की या विदेशी भाषा बोलने वाला ।



Correction: