संस्कृत-शब्दकोशः

वरूथिन् वरोट

वरेण्य

वरेण्य (वि०) [वृ+एन्य]


1. अभिलषणीय, वाञ्छनीय, पात्र वरणीय–अनेन चेदिच्छसि गृह्यमाणं पाणिं वरेण्येन रघु० ६।२४
2. (अतः). सर्वोत्तम श्रेष्ठतम, प्रमुख, पूज्यतम, मुख्य–वेधा विधाय पुनरुक्तमिवेन्दुबिंबं दूरीकरोति न कथं विदुषां वरेण्यः–भामि० २।१५८, तत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि –ऋक्० ३।३२।१०, रघु० ६।८४, भट्टि० १।४, कु० ७।९०,
~ण्यम्
जाफ़रान, केसर ।


वरेण्यः गणेशमाहात्म्य में वर्णित एक राजा का नाम ।

परिशिष्ट



Correction: