विमुख (वि०) (स्त्री० –‘खी’) [विरुद्धमननुकूलं मुखं यस्य प्रा० ब०]
1. मुंह मोड़े हुए
2. पराङ्मुख, अनिच्छुक, विरुद्ध–न क्षुद्रोऽपि प्रथमसुकृतापेक्षया संश्रयाय, प्राप्ते मित्रे भवति विमुखः किं पुनर्यस्तथोच्चैः मेघ० १७,२७. ( रघूणां) मनः परस्त्रीविमुखप्रवृत्ति रघ १६।८, १९।४७
3. शत्रु–हि० १।१३०
4. रहित, शून्य (समास में) करुणाविमुखेन मृत्युना हरता त्वां वद किं न मे हृतम् रघु० ८।६७।