विमुक्ति विमुग्ध

विमुख

विमुख a. (खी f.)
1 With the face averted or turned away from.
2 Averse, disinclined, opposed; न क्षुद्रेपि प्रथमसुकृतापेक्षया संश्रयाय प्रा- प्ते मित्रे भवति विमुखः किं पुनर्यस्तथोच्चैः Me. 17; 27; Mu. 2. 7; (रघूणां) मनः परस्त्रीविमुखप्रवृति R. 16. 8, 19. 47.
3 Adverse; H. 1. 130.
4 Without, devoid of (in comp.); करुणा- विमुखेन मृत्युना हरता त्वां वद किं न मे हृतं R. 8. 67.

---