वियुत
वियोगिनी
वियोग
वियोगः [वि+युज्+घञ्]
1. जुदाई, विच्छेद, अयमेक पदे तया वियोगः सहसा चोपनतः सुदुःसहो मे–विक्रम ४१३, त्वयोपस्थितवियोगस्य तपोवनस्यापि समवस्था दृश्यते श०४, संधत्ते भृशमरतिं हि सद्वियोगः कि० ५।४१, रघु० १२।१०, शि० १२।६३
2. अभाव, हानि
3. व्यवकलन ।