शरीरिन् (वि०) (स्त्री०–‘णी’) [शरीर+इनि]
शरीरधारी, शरीरयुक्त, शरीरी–करुणस्य मूर्तिरथवा शरीरिणी विरहव्यथेव वनमेति जानकी–उत्तर० ३।४, मालवि० १।१०
2. जीवित (पुं०)
1. कोई भी शरीरधारी वस्तु (चाहे जड़ हो चाहे चेतन) –शरीरिणां स्थावरजंगमानां सुखाय तज्जन्मदिन बभूव–कु० १।२३, रघु० ८।४३
2. सजीव प्राणी
3. मनुष्य आत्मा (शरीर से युक्त)–रघु० ८।८९, भग० २।१८ ।