मनीषिन् a. [मनीष-इनि]
1 Wise, learned, intelligent, clever, thoughtful, prudent; R. 1. 25.
2 Ved. Praying, praising. −m.
1 A wise or learned person, a sage, a paṇḍit; माननीयो मनीषिणां R. 1. 11; सं- स्कारवत्येव गिरा मनीषी Ku. 1. 28, 5. 39; R. 3. 44.
2 Ved. A singer, praiser.