व्याप्त व्याप्य

व्याप्ति

व्याप्ति f.
1 Pervasion, permeation.
2 (In logic) Universal pervasion, invariable concomitance, universal accompaniment of the middle term by the major; यत्र यत्र धूमस्तत्र तत्राग्निरिति साहचर्यनियमो व्या- प्तिः T. S.; अव्यभिचरितसाध्यसामाना- धिकरण्यं व्याप्तिः Tarka K.; व्याप्तिः साध्यवदन्यस्मिन्नसंबंध उदाहृतः । अ- थवा हेतुमन्निष्ठविरहाप्रतियोगिना । सा- ध्येन हेतोरैकाधिकरण्यं व्याप्तिरुच्यते Bhāṣā P. 67−68.
3 A universal rule, universality.
4 Fulness.
5 Obtaining.
6 Omnipresence, ubiquity (as a divine attribute).
−Comp.
−ग्रहः apprehension of universal concomitance.
−ज्ञानं knowledge of invariable or universal concomitance.

---