संस्कृत-शब्दकोशः

भारतवर्ष भारतीय

भारती

भारती (स्त्रीलिङ्ग)


निष्पत्ति− भृञ् (भरणे) "अतच्" (उ० ३-११०)। "अण्" (५-४-३८)। "ङीप्" (४-१-१५)
प्रयोग− "भारतीमाहितभरामथानुद्धतमुद्धवः"
उल्लेख− माघ० २-६९

अर्थ−
१. भारत वर्षको जमिन,
२. सरस्वती ३. बोली,
४. कुनै लेखको रचनाशैली,
५. दशनामी संन्यासीहरूमध्ये एक,
६. घोडटाप्रे,
७. भद्राई चरो,
८. नाटकमा एक वृत्ति, जसमा पुरुष मात्र पात्र रहन्छन्, उच्च वर्णको मानिसले संस्कृतभाषाको व्यवहार र यो वृत्ति सबै रसमा प्रयोग हुन्छ ।



Correction: