संस्कृत-शब्दकोशः

मुखज मुखदूषिका

मुखदूषण

मुखदूषणः (पुंलिङ्ग)


निष्पत्ति− दुष (वैकृत्ये) + णिच् - "ल्युट्" (३-३-११७)
व्युत्पत्ति− मुखं दूष्यतेऽनेन

अर्थ−
प्याज ।



Correction: