संस्कृत-शब्दकोशः

व्याघात व्याघ्रकट

व्याघ्र

व्याघ्रः (पुंलिङ्ग)


निष्पत्ति− वि + आङ् + घ्रा (गन्धोपादाने) - "कः" (३-१-१३६)
व्युत्पत्ति− व्याजिघ्रति
प्रयोग− "व्याघ्राघ्रातमृगीकृपाकुलमृगन्यायेन हिंसारुचेः"
उल्लेख− मालती० ५-२९

अर्थ−
१. रातो अँडिर,
२. लेक पाङ्ग्रो,
३. समासान्त शब्दको अन्तमा जोडिंदा सबैभन्दा श्रेष्ठ भन्ने अर्थ बुझाउने शब्द, जस्तैः - नरव्याघ्र (मानिसहरूमा श्रेष्ठ),
४. बाघ ।

“व्याघ्रः स्यात् पुंसि शार्दूले रक्तैरण्डकरञ्जयोः ॥
श्रेष्ठो नरादुत्तरस्थः कण्टकार्यां तु योषिति ॥”

(मेदिनी) ।



Correction: