वाङ्मय (वि०) (स्त्री० –‘यी’) [वाच्+मयट्]
1. शब्दों से युक्त रवु० ३।२८
2. वाणी या वचनों से संबन्ध रखने वाला –मनु० १२।६, भग० १७।१५
3. वाणी से युक्त
4. वाक्पटु, अलंकारपूर्ण, वाग्विदग्ध,
~यम्
१. वाणी, भाषा–
“म्यरस्तजन्भगैर्लांतैरेभिर्दशभिरक्षरैः ।
समस्तं वाङ्मयं व्याप्तं त्रैलोक्यमिव विष्णुना ॥”
–छन्द० १, कु० ७।९०, शि० २।७२
2. वाग्मिता
3. आलंकारिक,
~यी
सरस्वती देवी ।